به هر جا رسیدم به عشق تو بود ...

 

به جز شعر

کجای جهان تو را می توانم ببینم و بگویم

ممنون از اینکه امروز مهربان شده ای ...

چقدر حالم خوب است ...

/ 2 نظر / 23 بازدید
دریای غم

گفتند: چهل‌ شب‌ حیاط‌ خانه‌ات‌ را آب‌ و جارو كن. شب‌ چهلمین، خضر خواهد آمد. چهل‌ سال‌ خانه‌ام‌ را رُفتم‌ و روییدم‌ و خضر نیامد. زیرا فراموش‌ كرده‌ بودم‌ حیاط‌ خلوت‌ دلم‌ را جارو كنم. گفتند: چله‌نشینی‌ كن. چهل‌ شب‌ خودت‌ باش‌ و خدا و خلوت. شب‌ چهلمین‌ بر بام‌ آسمان‌ برخواهی‌ رفت و ... و من‌ چهل‌ سال‌ از چله‌ بزرگ‌ زمستان‌ تا چله‌ كوچك‌ تابستان‌ را به‌ چله‌ نشستم، اما هرگز بلندی‌ را بوی‌ نبردم. زیرا از یاد برده‌ بودم‌ كه‌ خودم‌ را به‌ چهلستون‌ دنیا زنجیر كرده‌ام. گفتند: دلت‌ پرنیان‌ بهشتی‌ است. خدا عشق‌ را در آن‌ پیچیده‌ است. پرنیان‌ دلت‌ را واكن‌ تا بوی‌ بهشت‌ در زمین‌ پراكنده‌ شود. چنین‌ كردم، بوی‌ نفرت‌ عالم‌ را گرفت. و تازه‌ دانستم‌ بی‌آن‌ كه‌ باخبر باشم، شیطان‌ از دلم‌ چهل‌ تكه‌ای‌ برای‌ خودش‌ دوخته‌ است. به‌ اینجا كه‌ می‌رسم، ناامید می‌شوم، آن‌قدر كه‌ می‌خواهم‌ همة‌ سرازیری‌ جهنم‌ را یكریز بدوم. اما فرشته‌ای‌ دستم‌ را می‌گیرد و می‌گوید: هنوز فرصت‌ هست، به‌ آسمان‌ نگاه‌ كن. خدا چلچراغی‌ از آسمان‌ آویخته‌ است‌ كه‌ هر چراغش‌ دلی‌ است. دلت‌ را روشن‌ كن. تا چلچراغ‌ خدا را بیفروزی. فرشته‌ شمعی‌ به‌ من‌ می‌دهد و

◕✿◕شاپرک◕✿◕

سکوت کن از سرت بیرون کن حال و هوای آمدنش رابگذار یک گوشه بماند بپوسد بمیرد غم نیامدنش خودت را به تخت خوابه کهنه ات نکوب.... .دوباره از سر بگیر و بخند بخند بخند زندگی ادامه دارد.....